Verhalen

Thu 23-May-19 - 03:33:34

<=== Naar de Inhoudsopgave

Eer, Succes en Wraak.

Datum: Sat 01 May 2004
Door: Raptor
Dit Verhaal gaat over: Nachtelfen

Nachtelfen zien, net als alle elfen, zichzelf als de perfectie waar ander rassen naar toe kunnen streven (niet halen maar streven). Als voor een hoogelf schoonheid belangrijk is dan kan je zeggen dat voor nachtelfen Eer, Succes en Wraak heel belangrijk zijn. Als ze ergens niet tegen kunnen is het wel falen (en een waslijst met andere woorden maar daar gaan we hier niet op in).

Grasst ... Pakt een glimmende ring van de grond ... en iedereen hoort een stem spreken:

"Het is tweehonderd jaar na de splitsing van Plantasiax. Onze eigen cultuur bloeit en we hebben onze eerste eigen stad. Hoe het op het andere continent is weten we nog niet (alle pogingen om contact te krijgen zijn mislukt). Laat ik me voorstellen; Ik ben Otlar, tweede van het huis Nerr en ik spreek in deze ring om zij die na mij komen te helpen. We hebben nu vier pogingen gedaan om van het ene continent naar het andere continent te komen (waarschijnlijk zijn ook de andere pogingen hier in de buurt mislukt) Alle pogingen zijn tegengehouden door de zelfde wezens.

In de rotsen hebben we een inscriptie gevonden. Onze voorgangers noemden hen Lavahonden (onze scribe neemt aan dat dit één van de eerste groepen was die hier naar toe kwam). Als jullie nog geen lavahonden zijn tegengekomen dan prijs jezelf gelukkig. Ik hoop voor jullie dat je ze niet tegen komt. Bij onze eerste ontmoeting verloren we vier wolven en een schorpioen. Laat ik jullie iets vertellen over deze wezens. Lavahonden zijn wezens die vanuit de rode rivier naar boven komen. Op de een of andere manier voelen ze wie er aan de oever komt. Het lijkt of de lavahonden onderling met elkaar in contact staan (waarschijnlijk telepathies, wij en onze dieren kunnen ze niet horen). Hun huid is van een rood, zwart en geel gekleurd pantser. Het pantser bestaat ook uit drie delen. De zwarte laag zit buiten en is bijna niet te doordringen met gewone wapens. Het rode pantser is soepeler, het heeft wat weg van een teerlaag. Het gele pantser is gewoon huid (jammer genoeg kan je er vrij weinig van zien) Het gele gedeelte is makkelijk te doorboren, gebruik hiervoor bolts, pijlen of kleien werpwapens. Maar wees voorzichtig, als je te dichtbij staat dan spuit het de rode laag over je heen.

Hun ogen zijn hun zwakke plek. Eén goed gemikte stoot en het beest is dood. Het nadeel is dat ze de ogen het merendeel dicht houden (totdat ze pijn hebben, gebruik hiervoor bolts, pijlen of kleine werpwapens). De honden lijken allemaal op elkaar. De kleuren en patronen wisselen wel eens maar je moet echt goed kijken. Het meest opvallend is de Lavahond die achter blijft. Eén hond blijft achter en geeft informatie door aan de anderen. Deze is te herkennen aan een opvallende grote kop. Ze achtervolgen je ongeacht hun verliezen. Zo nu jullie weten hoe je ze kan afmaken, veel geluk!"

De spreekring valt op de grond. Er blijft een stilte achter. Het skelet is duidelijk nachtelf. Twaalf man en 6 huiden staan op hun plek. Je kan een hoop over ze zeggen maar ze leren het. "Grasst, Jij en je huiden gaan naar de rivier. Als ze te voorschijn komen, komen jullie deze kant op. Lan'ni Nerr, jij mag met drie schorpioenen hier een hinderlaag voorberijden. Zorg er voor dat jullie laag blijven. De rest komt met mij mee, we gaan naar die rotsen. En zoeken naar het grote hoofd. Grasst, zorg er voor dat je manschappen zo stil mogelijk naar de rivier gaan."

Lan'ni is nog jong, net als haar manschappen. Als ze dit goed doen, klimmen ze op naar de rang van krijger. Grasst zal met alle waarschijnlijkheid in dat taaltje van hen zeggen: "Wij groot, Sterk Wij eerst gaan. Wij maken hondjes dood. Wij heel stil zijn, wij zo lopen!. Wij hier terugkomen, hier kleine elfjes staan met veel goud" (ze lopen in ieder geval nu op hun tenen, tenminste, ik denk dat het tenen heeft).

Lan'ni begint met haar mannen zich in te graven.

"Alfa, we kunnen gaan." Mijn luitenant heeft gelijk. Het geluid van de huiden die proberen geruisloos naar de rivier te sluipen is oorverdovend. Nu moeten we snel zijn.

Vanuit mijn schuilpek kan ik Grasst en zijn huiden zien. Ze blijven doorgaan en hebben pas twee gewonden ... Aah, het hoofd. Het is inderdaad een stuk groter dan de andere hondjes. Eens kijken hoe dicht bij het wil komen ... Grasst doet het echt goed, Als je niet beter wist zou je echt denken dat het als een laf beest probeert weg te rennen. Zeker nu de hondjes de derde huid opeten ... Grasst rent naar één van de honden en trekt aan een huid, misschien is het familie van hem. Niet slecht, drie en een halve huid redden het tot Lan'ni ... Hij en zijn rest huiden rennen in gebruikelijke huiden formatie naar haar toe. Waar is ons hoofdje?

Een enorme plof, de grond trilt en stof vliegt alle kanten op. Het hoofd is precies tussen ons in gesprongen (die stomme Nerr had iets kunnen zeggen over die stank! Bij de duistere Dame dit stinkt).

"Elgg!!" Negen Nachtelfen springen als één op de Wahven d' waess, Het is verbazend snel voorbij. Een krijger schiet een bolt door het oog en het hondje valt neer (en indien mogelijk stinkt het nog meer).

"Laten we kijken of Lan'ni onze hulp nodig heeft."

Lan'ni, is met drie nachtelfen en drie en een halve Huid de resterende hondjes aan het opruimen.

"Schiet die Lava Honden neer. Ik wil niet dat huis Nerr gaat klagen dat we hun niet hebben..

<=== Naar de Inhoudsopgave