Verhalen

Wed 22-May-19 - 23:16:11

<=== Naar de Inhoudsopgave

Te huur: Dungeon ...

Datum: Sat 01 May 2004
Door: Henry Haggard
Dit Verhaal gaat over: Dungeons

Als reiziger ben je veel onderweg en maak je bovendien erg veel mee. En meestal ga je weer snel verder en trek je van het ene dorp naar het andere dorp. Vooral als er een meute dorpsvolk je achterna zit, om wat voor vage reden dan ook. Hierdoor komt er van de broodnodige rust meestal maar weinig terecht. Maar soms, dan wilt het lichaam niet meer verder en moet je een geschikte plaats opzoeken om volledig tot rust te komen.

Een gewone herberg is dan niet voldoende. Al dat volk dat er in- en uitloopt. Al die aandacht die men aan vreemdelingen besteedt, daar kan je niet goed van uitrusten. Je moet er toch bedacht op zijn op wat je hen vertelt. Vooral als de herberg in een dorp staat, waar je enkele jaren geleden uitgejaagd bent. Dan kijk je wel uit. Je weet immers nooit wat men nog onthouden heeft.

Maar door mijn gereis onderhoud je ook de diverse kontakten met veel verschillende lui. Zo is er iemand die dungeon-waarder is. Hij heeft zich gespecialiseerd in het ontruimen van dungeons. Zoals hij het vertelt, is zijn werk simpel. De eigenaar wordt geconfronteerd met vreemd volk, die uit zijn dungeon verwijderd moet worden. De eigenaar schakelt hem in. Hij gaat eerst bij het vreemde volk langs en vraagt vriendelijk om te vertrekken. Weigeren ze, dan wordt hardhandig de dungeon ontruimt en kan de eigenaar hem weer gebruiken. Soms wordt er zo'n dungeon te huur aangeboden. En meestal tegen heel schappelijke prijzen.

Zo heb ik de volgende scroll aan een muur zien hangen:

  • Te huur: dungeon, met centrale verwarming.

    Centrale verwarming ... wat is dat nou weer? Dus ik naar binnen, om te informeren. Heel handig die CV, zeggen ze. Vooral in de koude periode. Geen gedoe meer met houtblokken aanslepen en nooit meer het uitgaan van een kampvuurtje in één van de ruimtes. Nee, alle vertrekken worden gelijkmatig verwarmd. Dus ik nieuwsgierig en kijken naar de dungeon. Het was wel een heel eind wandelen, dat wel. Maar deze dungeon blijkt niet zo aantrekkelijk te zijn, als vertelt wordt. Het kan komen doordat het wat ver gelegen is van het bos. Of doordat de grond erom heen bestaat uit kale zwarte steengrond, waar geen plant wilt groeien. En hoewel de ruimtes gelijkmatig warm zijn, is volgens mij de grootste nadeel toch wel de onvoorspelbaarheid over wanneer er lava vanuit de vulkaan, waar de dungeon in gelegen is, door de gangen stroomt. Niets voor mij, zo'n dungeon. Kan ik daarna de boel nog lopen opruimen ook. Daar heb ik helemaal geen zin in.

    Hierna kom ik de volgende advertentie tegen:

  • Te huur: dungeon, in bosrijke omgeving, met open keuken.

    Het bosrijke, dat klinkt aantrekkelijk. Ik ga dus informeren. En het klinkt heel aantrekkelijk. Midden in het elfengebied bevindt zich een rotsblok. Daar bevindt zich de ingang. En de vorige ingezetenen waren er heel tevreden over, vooral over het open keuken gebeuren. Dat klink aangenaam, dat klinkt als een reden om er eens een kijkje te nemen.

    Daar aangekomen, blijkt het precies te zijn zoals de advertentie zegt. Het is een bosrijke omgeving. En de elfen zijn er vriendelijk, althans nu wel. Nadeel is wel de vele gedenktekens naast de ingang. Op mijn vraag naar de open keuken, worden ze heel stil. Blijkt het dat de vorige bewoners regelmatig op elfenjacht gegaan zijn en ze smakelijk verorbent hebben. Okee ... Tot zover het open keuken gebeuren en tot zover deze dungeon.

    De volgende dungeon wordt begeleid door de volgende tekst:

  • Te huur: dungeon, 3e verdieping, carpool BG en kabel.

    Hmmmm. Derde verdieping. Dan zit je wel lekker hoog. Ik heb in een dungeon wel regelmatig hoge trappen bewandeld, maar bij deze komt dan toch de volgende vraag bij mij op. Hoe hoog is dit hele gebeuren dan wel niet en heeft elke verdieping zijn eigen ingang. En waar is die kabel voor. Ook hier maakt een kijkje veel duidelijk. Op de grond is een grote pool. Een soort water-pool, maar dan zonder water. Hierin kunnen de karren en de paarden gestald worden. Het gebeuren zelf bestaat uit vijf dungeons boven elkaar. De éne nog mooier en dieper dan de ander. Het blijkt ook dat de vijf dungeons binnen geen enkele verbinding met elkaar maken.

    "Dat van die kabel, dat is een speciaal iets", zo vertelt men mij, "die kabel kan ooit eens je redding zijn." Nou, die kabel blijkt gewoon een lang stuk touw te zijn. Hij is boven vastgemaakt aan een uitstekende rotspunt. Vandaar is hij naar beneden gespannen aan een rotsblok dat in de pool ligt. In geval van nood kan je via dit touw snel bij je kar komen. Je hoeft er alleen nog maar een vers paard voor te spannen en je kan zo weg. Erg omslachtig en ik heb niet eens een paard-rijbewijs.

    Op naar de volgende dungeon:

  • Te huur: dungeon, inclusief hobby-kelder. Enig ongedierte is aanwezig.

    Ze zeggen wel eens tegen een avonturier, annex reiziger: "Neem toch lekker dicht bij huis een hobby." En deze dungeon blijkt echt een prachtige te zijn. Er is een aparte woonlaag, waar je eet en slaapt. En ga je de trap af en loop je door de gang, dan kom je vanzelf in de hobby-kelder. Men heeft geprobeerd om de kelder in te richten naar de eisen van de moderne avonturier, staat er in kleine letters er onder. Er staat een grote "werk"bank in het midden, inclusief aanspan rollen. In een hoek staat een vuurkorf en de wanden hangen vol met allerlei gereedschappen, zoals hamers, tangen, spiezen en poken. Op zich is de inrichting leuk gedaan. Maar als je dan bedenkt dat het ongedierte bestaat uit steeds terugkerende goblins die via een kelder-achterdeurtje naar binnen komen om dan de boel lopen te irriteren, dan is het dungeon-genot er snel vanaf. Rust wil ik, geen aktief wegjaag beleid.

    En zo zoek ik verder, tot ik bij de volgende komt

  • Te huur: dungeon, ruime entree, zicht op zee, tuin aan zuidkant.

    Even ben ik bang dat ook dit niets zal worden. "Zeelucht is goed", zegt men, dus de wandeling naar de kust neem ik voor lief. Maar dit blijkt een dungeon naar mijn hart te zijn. Niks ongedierte. Geen open-keuken. Geen ingangen in de hoogte. En niets van een centrale verwarming. Maar gewoon een lekkere ouderwetse dungeon. Niet te diep en niet te ingewikkeld. Een lekkere grote ingang, waar zelfs een draak er met haar vleugels wijdgespreid nog naar binnen kan. Zelfs het zicht op de zee is prachtig en in de tuin is het goed toeven in de zuidelijke zon. Eindelijk heb ik de plek gevonden waar ik kan genieten van de rust en van het zwoele zee-geruis om mij heen.

    Moraal: Zoekt gij een dungeon voor de rust, neem er dan één aan de kust.

  • <=== Naar de Inhoudsopgave